Blij Bomen!

Blij Bomen! feliciteert...

...volkszanger Wolter Kroes, die vandaag 41 jaar wordt.

TANDOORI TIME?

Tranmere Rovers tegen Bristol Rovers werd trouwens geleid door mijn favoriete scheidsrechter, Jarnail Singh uit de Londense wijk Hounslow. Een man die weet hoe hij moet blazen als de vindaloo te heet is.

TANDOORI TIME

Nog even de administratie bijwerken: dit was de Indiase hap van afgelopen vrijdag, opgediend door het personeel van A Passage To India (76 Bold Street, Liverpool). Voor de duidelijkheid: het rechterpotje, het glaasje cola en het meest linkse nan bread waren van de toevallig ook aanwezige Voetbal Magazine-collega Vincent de Vries, dus dat u niet denkt dat ik twee porties tegelijk naar binnen timmer!

Stranded

Tja, en toen werd op het laatste moment de vlucht naar Amsterdam gecanceld omdat daar kennelijk wat sneeuw is gevallen. En met de eerstvolgende vluchten zo goed als zeker ook geschrapt, zak je als gestrande reiziger af naar een plek waar het vluchtaanbod wat groter is, ook al moet je daarvoor ruim vijf uur in de bus zitten. Gelukkig had ik de nieuwe Classic Rock bij me, met daarin onder meer een, eh, klassiek interview met John Bonham uit 1975. Veel méér kon ik niet lezen, want het licht aan boord was niet van dien aard dat je met je ogen over de pagina's vloog.
Ook nog goed nieuws van Liverpool airport: de bril op de neus van het standbeeld van John Lennon, die eerder dit jaar hondsbrutaal was gejat, zit er weer op. Al kun je steeds meer vraagtekens zetten bij de gelijkenis. Ik bedoel: dit is toch niet echt de voormalige Beatle? Eerder Daan Schuurmans die Freek de Jonge speelt...

Sweet memories (reprise)

En dit is 'm dan, die schitterende ketting van Sweet-hits uit de eerste helft van de jaren '70. Alles op een rijtje zettend valt me nu op dat ik Little Willy en Wig Wam Bam, de directe opvolgers van Poppa Joe, destijds niet heb gekocht. Zal wel een zakgeldkwestie zijn geweest. Maar ondanks die omissie vindt u hier een puik staaltje complete popgeschiedenis (de nummers na Action waren alleen in Duitsland hits - met uitzondering van het alom geliefde Love Is Like Oxygen, waarvan ik slechts de lange albumversie bezit).
Bekijk deze hoesjes en zink weg in nostalgie. Nu het nog kan, want zoals onlangs in de krant stond: dit soort popnostalgie werkt alleen in december.

'Ferry cross the Mersey...'

...zongen Gerry and the Pacemakers in de jaren '60 (en de decennia daarna, want met name Gerry is niet vies van een beetje schnabbelen), Hedenmiddag nam de spindoctor plaats op die vermaarde schuit, om zich vanuit Liverpool naar, eh, de bus richting het stadion van Tranmere Rovers te laten vervoeren (wat belachelijk is, want lijn 464 gaat rechtstreeks, door de Birkenhead Tunnel).
Bij Tranmere, dat tegen Bristol Rovers speelde, was aansluitend ruimte voor een ongekend lullig fotomomentje.

(Nicht so) Blei Baumen!

En zo was de spindoctor afgelopen woensdag ineens in Düsseldorf, om daar de traditionele kerstmarkt te bezoeken.
Was dat leuk?
Nein!

Sweet memories

Decembertijd, Top 2000-tijd, snottertijd. Altijd gekoesterd: het allereerste singletje dat ik ooit kocht. Bij Valkenberg, in de Kinkerstraat. Mijn oma begeleidde de koop. Ik speelde het plaatje af op de Dual-pick-up van mijn  ouders, waarvan het deksel als ik me niet vergis een extra speaker vormde. Ik herinner me nog dat ik de Beatlesque B-kant eigenlijk beter vond. Uiteraard volgden hierna alle andere, geniale singles en albums van mijn favoriete band van dat moment, met wie ik in later jaren nooit echt goed contact heb gekregen. In 1989 ontmoette ik Brian Connolly in de Londense Hippodrome, waar die avond de begeleidingsband van Gary Glitter optrad. De arme zanger/alcoholist was toen al te zeer een wrak om me zinnig van repliek te kunnen dienen. Met bassist Steve Priest heb ik veel later intensief e-mail contact gehad. Hij bekende daarbij dat The Sweet schaamteloos licks en riffjes jatte van Deep Purple, maar dat vooral gitarist Andy Scott daarop moest worden aangekeken. De twee zijn nog altijd geen vrienden. Mick Tucker, de meest onderschatte rockdrummer aller tijden, overleed al voordat er internet was, maar Scott zou ik een jaar of twee geleden dan eindelijk interviewen, na afloop van een Night of the Proms-evenement in Ahoy. Maar wegens tegenvallende publieke belangstelling werd dat spektakel afgelast. Die moet ik dus nog maar eens aan z'n taas trekken als ie in Londen in een, eh, pub speelt.
Tot zover mijn Leo Blokhuis-momentje. En dan nu, met z'n allen: "Poppa rumbo rumbo, hey Poppa Joe, coconut, Poppa Joe, hey Poppa Joe!"

Schrijvers onder elkaar

Merelbeke, maandagavond. Herman Brusselmans en de spindoctor (maar dan precies andersom).
Hoezo en wat?
Lees dat binnenkort in HP/De Tijd.

Waddenontbijt!

Donderdag 3 december, 06.30 (!) uur, op de veerboot naar Schiermonnikoog, met een verse Telegraaf en kleffe broodjes van Van Oers. De hieruit voortvloeiende reportage staat in de HP/De Tijd die vandaag nog de hele dag verkrijgbaar is.