Ik ben wereldkampioen scrambled eggs maken, maar culinair gezien breek je daar geen potten mee. En omdat Gordon Ramsay en Herman den Blijker mijn nieuwe helden zijn, is een kookcursus aan mij thans wel besteed. Dus meld ik me op een dinsdagavond bij La Cucina del Sole van Nicoletta Tavella. Deze ‘Zonnekeuken’ organiseert ‘in een ontspannen en gezellige sfeer kookcursussen, eenmalige kooklessen en workshops voor iedereen die van de Italiaanse keuken houdt en wil leren koken volgens de Italiaanse traditie’. Een hele mond vol, maar dat mag in dit geval natuurlijk geen bezwaar zijn.
Nicoletta werd geboren in Genua, maar woont al haar halve leven in Amsterdam. (Een klassieke anekdote uit haar eerste weken hier, betreft haar verbazing bij het zien van het kaasassortiment in de Nederlandse supermarkten. Had Nicoletta thuis altijd geleerd dat Nederland een kaasland pur sang was, zag ze in de schappen toch alleen maar geïmporteerd spul! Kijk maar: oud Belgen kaas, jong Belgen kaas…) Aanvankelijk verdiende Nicoletta haar brood als tolk/vertaalster, tot ze besloot zich volledig op haar grote passie – koken – te storten. Drie keer per week zwaait ze de pollepel in een goed geoutilleerde kookstudio ‘ergens in Oud-Zuid’. Nicoletta: “Als ik het adres bekend maak, willen veel meer mensen deze ruimte afhuren. En dan pas ik er misschien niet meer tussen.”
We gaan antipasti maken. Voorgerechten. En daarbij moeten we dan niet denken aan een glaasje goedkope Noorse garnalen met een lullig blaadje sla en een kwak cocktailsaus. Nee, dit is het echte werk. Voorgerechten om bij te ontploffen; alleen de receptuur weegt al een halve kilo. We zijn met negen cursisten en gaan ons op niet minder dan acht creaties storten: zeven antipasti en een dolce, een toetje. Nicoletta bezweert dat zulks thuis niet per se hoeft. “Eén van deze antipasti is vaak al voldoende. Of twee.” Ik bekijk de lijst met opdrachten en noteer om te beginnen de crespelle con funghi e marroni, wat staat voor gegratineerde crêpes met eekhoorntjesbrood en kastanjes. Dan is er sprake van purun con bagnèt verd e crostini di polenta, ofwel geroosterde paprika’s met groene saus en crostini van polenta, wat een Noord-Italiaanse variant van aardappelpuree is, maar dan met maïs (ik leer snel). Ook leuk: de scalogni ripieni al cartoccio, waarbij je met een appelboor een stel banaansjalotten (langwerpige uien) moet uithollen, die je vervolgens volpropt met knoflook en Parmezaanse kaas, in de hoop dat je niet bent vergeten dat je de volgende dag een sollicitatiegesprek hebt. Er staan melanzane ripiene al forno (gevulde aubergines uit de oven) op het menu, alsook involtini di zucchina con pomodori secchi e pecorino, wat wij beter kennen als rolletjes van gegrilde courgettes met zongedroogde tomaten en pecorino. Pecorino, vrienden, is schapenkaas (dus ‘Bèèèèèèè!!’ in plaats van ‘Meeeeuh!!’). De meest kunstzinnige cursisten mogen zich wagen aan scodelline di parmigiano ripiene di formaggio alle erbe, krokante schoteltjes van Parmezaanse kaas, gevuld met sinaasappelkruidenroomkaas. Als dessert moet er een semifreddo all’arancia (sinaasappelparfait) op tafel komen. Gretig duiken Nicoletta’s leerlingen op de diverse recepten, waarna er voor mij niets anders op zit dan te beginnen aan het gerecht dat kennelijk niemand wil maken: frittata all’amatriciana. Of de duvel ermee speelt: dat is een omelet!
Maar wel eentje waar eer aan te behalen valt. Met chilipepers, gekookte aardappelen, uien en pancetta, wat een mooi woord is voor spek. ‘Snijd de chilipepertjes doormidden en verwijder voorzichtig de zaadjes. Snijd het vruchtvlees in ringetjes.’ Dat laatste biedt me de gelegenheid om met zo’n enorm mes (model seriemoordenaar) Jamie Olivertje te spelen. Het wordt Jamie in slow motion, ook al omdat ik bang ben dat ik vier pepers aan flarden snijd terwijl er maar drie liggen (waarbij de vierde dan een van mijn vingers blijkt te zijn). De zaadjes moeten eruit, want die kunnen zorgen voor blaren op de tong. Niet zo handig dus dat ik ze na het verwijderen deponeer in een kommetje waarvan ik denk dat het een afvalbakje is, maar waar Nicoletta op hetzelfde moment de gefileerde pepertjes in gooit. De komende tien minuten besteed ik aan het minutieus uitvlooien van dat kommetje.
“Moet je proeven!” zegt de cursiste naast me enthousiast. “Dit is echt superlekker.” Ik steek mijn vinger in haar roompot (dit is niet wat u denkt – M.B.) en lik het sinaasappelbeslag eraf. Pittig. Sterker: loeiheet! “Je hebt die rode pepers nog aan je handen zitten,” lacht het meisje.
Dan is het tijd om uien te snijden, een bezigheid die op mij hetzelfde effect heeft als het kijken naar een wedstrijd van Feyenoord. In één moeite door maak ik gehakt van het spek, waarna ik het geheel in drie pogingen in een koekenpan terecht laat komen. Vuurtje eronder en kokkerellen maar. Even afgeleid worden door iemand die hulpeloos naar een digitale camera staat te kijken, helpen met het verwisselen van de batterij en bij terugkomst constateren dat de uitjes zo zwart zijn geworden als Clarence Seedorf. Zijn we er toch ingetuind!
Nicoletta stelt me gerust: het is geen ramp. Want wanneer de aardappelen en de geklutste eieren er - in een ovenschaal – aan worden toegevoegd, komen de verkoolde stukjes als vanzelf aan de oppervlakte drijven, waardoor ze er eenvoudig uit zijn te vissen. “Komt omdat je al het vocht eruit hebt gebakken,” zegt Nicoletta.
En ze heeft gelijk. Als het gerecht twintig minuten later uit de oven komt, valt er niets op af te dingen. Come se un angioletto ti facesse pipì sulla lingua: alsof er een engeltje over je tong…
Juist.
(uit: Metro, 13 november 2006)
Ha! Jij ook een Typepadder! :)
Ciao, Bliboompje!
Geplaatst door: Nicoletta | 11-8-07 om 11:56
Vivre sans but, c'est comme la voile sans boussole.@%*&#&&*
Geplaatst door: Cheap Air Jordan For Sale | 30-12-10 om 5:02