Blij Bomen!

Bloemlezing (69) Gratis genieten

“Kijk, een man!”
Wie letterlijk aan den lijve wil ervaren wat de uitdrukking ‘voor lul lopen’ inhoudt, moet als kerel de Libelle Zomerweek bezoeken. Verwondering, maar ook hoon, spot, medelijden en leedvermaak worden zijn deel. Zie hem gaan, de sukkel: sjouwend met plastic tassen vol waspoeder, snelkookrijst, brandnetelkaas, inlegzooltjes, biologische vruchtenyoghurt en heilzame huidcrème met écht zout uit de Dode Zee. De last van dertig jaar huwelijk drukte al op zijn schouders, maar nu hangt ie ook nog eens aan zijn polsen. Nooit gedacht dat hij nog eens in de rij zou staan voor een stuk vegetarische Alpro-soja omelet, louter en alleen omdat het gratis werd weggegeven. En dan moet hij straks ook nog mee het reuzenrad in, om zich een bird's eye view over Almere te laten welgevallen. Terwijl hij zo veel liever... Nou ja, daar is het nu te laat voor. Dertig jaar te laat.
“Kijk, een man!” Een knokige wijsvinger priemt voor de verandering in mijn richting. Want ík loop vandaag over het Almeerse strand mijn plas op te houden, omdat ik niet tussen driehonderd huisvrouwen in de rij voor de toiletten durf te staan. Het volksgericht dat me ten deel zou vallen als ik de bril omhoog zou laten staan, ik moet er niet aan denken...
Maar ook zonder plassen ben ik een indringer, op dit jaarlijkse feestje voor lezeressen van ’s lands grootste vrouwenblad. Met z’n tachtigduizenden trekken ze ook dit jaar weer naar de oever van het Gooimeer. Met de trein, die één week in het jaar halt houdt langs een plankier dat is omgedoopt tot ‘station Almere Strand’. Een naam die zo langzamerhand wel kan worden veranderd in ‘Almere Kuitbroek’, naar het uniforme kledingstuk dat zes van de tien bezoeksters uit de kast hebben getrokken. Of het nou bij de stand is waar culinair redacteur Marlies Batelaan ‘feestelijke hapjes’ bereidt, in de tent waar topkapper Rob Peetom garant staat voor een ‘geweldige make-over’ of in de kraam waar ‘u samen met Janny van der Vliet een prachtige Engelse theeroos van papier maakt’: overal zie je kuitbroeken, kuitbroeken, kuitbroeken. Van die linnen gevallen die ogen alsof ze vier weken lang honderd graden te heet zijn gewassen. Soms zitten er goudkleurige sneakers onder, veel vaker witte, maar regelmatig ook sandalen. En als je vijftien kuitbroeken tegen elkaar aan ziet schurken, weet je dat je bij een stand bent waar iets gratis wordt weggegeven. Cassisyoghurt met kersen en cranberry bij voorbeeld, van De Zuivelhoeve. Dubbel Frisss, in een hoeveelheid waarin een mier nog niet zou verdrinken. Maakt niet uit, het is gratis – desnoods nippen we nóg een keer. Gehoord bij de gratis bekers soep van Grand’Italia: “Vorig jaar had ik de asperge, nu neem ik de tomaten.”
Veruit de langste rij kuitbroeken is waarneembaar in (en buiten) de toko van Conimex. Een aanmoedigingskreet is hier niet nodig, maar de oosterse specerijenspecialist heeft er toch een bedacht: ‘Proef de passie voor nasi!’ Tja, wat moet je daarop antwoorden? ‘Geef mij een tsunami aan bami!’ zou een mogelijkheid zijn. Maar dat doe je niet, als koopjesjagende kuitbroek. Want alles wat wordt weggegeven pak je met beide handen aan.
Knabbelend op een blokje boerenkaas – gratis, uiteraard – stuit ik op een kraam waar tomaten aan de vrouw worden gebracht. Maar niet zomaar tomaten, nee, hier is sprake van een enorme innovatie op groenteteelgebied. Tot voor kort onderscheidden we in het tomatensegment slechts de trostomaat, de vleestomaat en de stertomaat. Drie soorten die, althans bij mij, verschillende beelden oproepen. Bij een trostomaat denk ik aan een woedende Wibo van de Linde, vleestomaat is net zo’n vies woord als krentenbaard en bloemkoolwratje en de associatie met stertomaat zal ik voor me houden omdat dit blad ook door kinderen wordt gelezen. Maar alledrie hebben ze met elkaar gemeen dat ze, mits met zorg gekweekt, uitstekend smaken. De firma Honingtomaten nam daar echter geen genoegen mee en manipuleerde net zo lang tot, juist, de honingtomaat ontstond, ‘de tomaat die definitief een einde maakt aan alle verhalen over waterbommen’. Ik elleboog me een weg naar de drie bakjes met tomaten om – gratis – mee te doen aan de smaaktest. Ik moet uit elk van de bakjes een halve tomaat proeven, waarna het de bedoeling is dat ik zeg dat de middelste, zijnde de honingtomaat, de lekkerste is. Maar dat is ie niet, op geen stukken na. “U bent tenminste eerlijk,” krijg ik daarop te horen. En, bijna stichtelijk: “U mag dat vinden. Er is hier geen goed of fout.” Als dank krijg ik een doosje gratis honingtomaten. Terwijl ik die andere dus veel lekkerder vond.
Elders op het immense terrein word ik een feesttent in gezogen waaruit volkse muziek schalt. Het duo Tony en Tiny Tolo (‘lekker fout!’) brengt er smartlappen ten gehore, maar de talrijke Europese symbolen in de tent verraden dat er méér op het programma staat dan pretentieloos amusement. Vreemd genoeg staat daar wel, in een flinterdun zomerjurkje en spannende laarzen, Amanda, de sexy stoeipoes uit het schandaalprogramma De Gouden Kooi. Al is het haar niet, zo blijkt als er tekst uit komt. De kanjer in kwestie heet Jeanine Hennis-Plasschaert en bij de komende Europese Verkiezingen is ze nummer 2 op lijst 3 van de VVD. Wat kun je je toch in mensen vergissen! Goedlachse Jeanine krijgt één minuut om haar politieke standpunten te verdedigen – daarna is het tijd voor een spelletje waarmee een kookboek is te winnen. Op het gebied van de gezondheidszorg belooft Jeanine níet ‘meer handen aan het bed’, maar ze staat wél pal voor ‘het aanpakken van grensoverschrijdende criminaliteit’. Het maakt me allemaal niet uit wat ze wil, mijn stem heeft ze toch al. In elk geval vandaag. Het oog wil immers ook wat. Haar zou zelfs een kuitbroek nog goed staan! Wel jammer van dat ‘Hennis’ trouwens.
Op weg naar het centrale plein, het kloppende hart van de Libelle Zomerweek waar de bezoeksters zich in de nabijheid van pluchen famingo’s laven aan koffie en kruidkoek terwijl artiesten als Alderliefste en van Dik Hout kwistig strooien met muzieknoten, krijg ik ineens iets in m’n snuit gespoten. Gratis. Het is H2O Plus, een gezichtsverzorgende substantie met een ‘unieke combinatie van liposomen en zee-ingrediënten als wakame, zeesla en zeevenkel, die zorgt voor een optimale hydratatie’. Of dit zogeheten ‘cleansing water’ wel voor mij is, sputter ik tegen. “Ja hoor, juíst voor mannen!” riposteert de consulente. Vreemd dan dat ze haar nering probeert te promoten op een evenement dat 80.000 dames en 23 heren trekt...
“Dit is de ergste beurs die er is!” klaagt een zonnebankbruine Amsterdamse, die in een kraam met kunsthaar staat. Rosé slurpend: “Als je zo lelijk wordt van de Libelle, dan gaan ik dat blad nooit lezen!” Haar gratis analyse van de bezoeksters: ze klagen, zeiken, zeuren en zijn ook nog eens niet te verstaan. En ze weten het altijd beter, dus ze klemmen rustig een blond volumestaartje aan een grijs porum – en dan denken ze ook nog dat het goed staat. Dat de naam van het product, Silly Stuff, dan juist goed tot z’n recht komt, is haar kennelijk ontgaan.
Schuin tegenover de haarstukken wordt gegoocheld met honing. Werknemers van de firma Melvita demonstreren hoe je een fruit shake maakt. Banaan in de mixer, sojamelk erbij en voor de snelheid ook een flinke scheut sinaasappelsap uit een pak, waar dat natuurlijk vers fruit zou moeten zijn. Om het geheel een eigen signatuur te geven wordt er een lik honing uit eigen voorraad bij gegooid: milde Argentijnse bloemenhoning, danwel fruitige Mexicaanse bloesemhoning of Spaanse tijm zomerhoning. “Anders is het voor die vrouwen niet zoet genoeg,” zegt de honingboer – een man. Door me taktisch uiterst slim op te stellen, slaag ik erin niet één, niet twee, maar wel zés bekers van dat lekkers gratis naarbinnen te klokken. Voor de onvermijdelijke vraag ‘We hebben vandaag een speciale aanbieding van drie potten voor vijf euro, welke honing kan ik voor u inpakken?’ heb ik, vind ik zelf, een waterdicht antwoord ingestudeerd: “Die met tijm, maar ik kan niks kopen want ik heb helaas geen tas.” Het antwoord is nog veel sterker: “Oh, maar wíj wel!” En zo loop ik vijf tellen later met een boodschappenbuidel vol honing over het terrein te zeulen, zoekend naar de uitgang. En het is dan, dat ik die knokige wijsvinger op me gericht weet.
“Kijk, een man!”
Ja, een man. Met een volle tas – en een dito blaas. Maar tenminste zonder kuitbroek.
(uit: HP/De Tijd, 22 mei 2009)

Bloemlezing (68) Blind genieten

Er ligt een dood dier op m’n tong.
Dat is het enige wat ik weet.
De rest is duisternis, totale duisternis.

Uit eten gaan boven snackbarniveau begint meestal met de vraag ‘Wilt u de wijnkaart zien?’ Zo niet bij restaurant Ctaste aan de hoofdstedelijke Amsteldijk. Een wijnkaart krijg je er van je langzalzeleven niet te zien. Een knipmessende ober ook niet – en een bord, een bestek en een servet al evenmin. Zelfs spijs en drank blijven aan het gezichtsveld onttrokken. Bij Ctaste is het namelijk donker. En niet gewoon donker, maar Heel Erg Donker. Een diner bij Ctaste is donkerder dan een blind date met Gerda Havertong. Inderdaad: zó donker. Bij Ctaste kijk je met je tong.
Het concept is afkomstig uit Zwitserland, waar onder de weinig vleiende naam Blinde Kuh al langer eetgelegenheden bestonden waar het je zwart voor ogen ziet, zonder dat je daarvoor eerst acht flessen wijn achterover moet slaan. De nouveauté verplaatste zich via Duitsland naar Parijs, waar de Nederlandse horeca-ondernemers Bas en Sandra de Ruiter er tegenaan liepen. Het koppel zag er wel brood in – overdrachtelijk gesproken dan – en besloot het concept ‘eten in het donker’ ook in Amsterdam te introduceren. Met succes, want hoewel je het niet kunt zien: de zaak is elke avond goed gevuld. Bij Ctaste (als in ‘See taste’, ofwel ‘Zie smaak’) smikkel je van verrassingsvoedsel dat niet eerst door je ogen is gefileerd. Je laat je tong het voornaamste oriënterende werk doen. Eten bij Ctaste is een amoureuze verkenningstocht door een met liefde bereid driegangenmenu.
“Mag ik uw jas?” is een van de eerste dingen die je te horen krijgt als je de verlichte serre van Ctaste betreedt. Een standaardzin die wordt gevolgd door een minder gangbare handeling: de jas verdwijnt in een kluis. Met het vriendelijke verzoek de mobiele telefoon erbij te stoppen, aangezien een plots oplichtend display het gevoel van allesomvattende duisternis teniet zou doen.
Aansluitend bezweren de uitbaters van Ctaste dat we ons ‘daarbinnen’ absoluut geen zorgen moeten maken. Want zelfs als we kiezen voor het zogeheten ‘verrassingsmenu’ (een van de opties naast het ‘vismenu’, het ‘vleesmenu’ en het ‘vegetarische menu’) dan nóg hoeven we niet bang te zijn om straks te kauwen op dingen die we alleen kennen uit televisieprogramma’s als Expeditie Robinson. Geen duizendpoten dus en geen stierenballen. Geen teennagels van capibara’s en geen volle varkensblazen. Zelfs geen gefrituurde sprinkhanen in een chocoladecoating. “Gewoon, normaal voedsel,” zo stelt men ons gerust. “Eten in het donker is op zichzelf al avontuurlijk genoeg.”
En dan maken we kennis met Jeroen, de ober van dienst. Jeroen is visueel gehandicapt, dus hij is straks de enige die kan zien. Omdat de rollen ‘daarbinnen’ zijn omgedraaid en wij derhalve ziende blind zijn, heeft Jeroen een belletje aan zijn broek hangen, opdat wij weten wanneer hij in de buurt is. Dan kunnen we hem roepen om ons glas nog eens bij te vullen, want probeer dat maar eens te doen als je de fles al niet kunt vinden! Immers: “Denk maar niet dat u na verloop van tijd went aan het donker want heus, dat gaat u niet lukken.”
Nu eten, straks weten. In vier woorden is dat de beschrijving van een diner bij Ctaste. Pas na afloop krijgen we te horen wat we in de voorgaande anderhalf tot twee uur al dan niet in ons mond hebben gestopt. Maar nogmaals, we zullen daarbij niet voor vervelende verrassingen komen te staan. “Als u iets oppakt wat voelt als een kerstomaat, dan zal het ook wel een kerstomaat zijn. Dus geen koeienoog.”
En na deze geruststellende woorden pakken we elkaar bij de schouders en lopen we in polonaise achter Jeroen aan, in de richting van de eigenlijke eetzaal. We wurmen ons door twee rijen vuistdikke gordijnen en betreden een onpeilbare duisternis. We worden erdoor opgeslokt, als die profeet door die walvis (Jona 1:1-17).
Feilloos dirigeert Jeroen ons naar onze tafel, waarvan alleen hij weet waar die zich bevindt. We voelen uitgebreid aan de stoelleuning en steken dan behoedzaam de benen onder de borden. Om aangename verrassingen te voorkomen zit ik naast mijn eigen vrouw.
“Kunnen jullie de glazen voelen?” vraagt Jeroen op gedempte toon. Ja, dat kunnen we. “En het bord?” Dat ligt recht voor ons, net als in een gewoon restaurant. “En het servet, rechts van het bord?” Verdomd, ook dat klopt. “Dan wens ik jullie een prettige avond en kom ik zo terug met het voorgerecht,” zegt Jeroen-met-de-belletjes, die elke keer als hij zich beweegt doet denken aan die creatie van Wim Sonneveld, Nikkelen Nelis. Hopelijk blijft diens grote trom achterwege.
“Jullie moet zelf maar bepalen of je met je bestek eet of met je handen,” zegt Jeroen allervriendelijkst, als hij het voorgerecht naar ik aanneem voor ons op tafel placeert. De abominabele grap ‘Is het soep?’ heeft eerder mijn mond verlaten dan me lief is. “Nee hoor,” antwoordt Jeroen, gewend de cliëntèle hoe dan ook op z’n gemak te stellen.
Zonder dat iemand afkeurend kan toekijken doe ik een greep in m’n bord. Eerste conclusie van de avond: het voorgerecht is koud. En vermoedelijk hoort dat zo. Ik prop wat sla in m’n mond (bitter, dus rucola!), een tomaatje, wat pijnboompitten in een heerlijke zoete dressing, tot ik op een stuk vlees stuit. Carpaccio? Nee, daar is het te dik voor. Ik pak de malse substantie en drapeer ‘m over m’n tong. Welk dier is hier gesneuveld? Zou het een eend kunnen zijn? Zeer wel mogelijk. Eend in balsamicosaus? Het zou kunnen. En die kleine balletjes die in je mond exploderen om aldaar een zure smaak te verspreiden? Ik hou het op cranberries, die veenbessen waar de gehele toeristenindustrie van Terschelling op drijft. Terschellinger eend met cranberries, rucola, stertomaatjes en pijnboompitten, laat ik het daar maar op houden. Meest opmerkelijke conclusie: ik vind de garnering eigenlijk het lekkerst van alles. En dat voor iemand die normaal gesproken wit wegtrekt als hij een krop sla of een bos wortels ziet! Kennelijk bepalen in het dagelijks leven de ogen dus het toelatingsbeleid. Voer voor psychologen, dit. Tevreden nasmakkend giet ik een slok wijn naast m’n mond.
Terwijl we wachten op de tweede gang, proberen we vast te stellen hoeveel eters het restaurant nog meer herbergt. Sowieso twee pure Hollanders achter ons, want daar wordt geklaagd over de prijs/kwaliteitverhouding. Mokkend meisje, in alle ernst: “Waarom betaal je hier eigenlijk 39,50 voor? Ze hoeven niet eens geld uit te geven aan verlichting!” Een even botte, als ongepaste opmerking, want waar ik al gravend in de couscous bij wijze van hoofdgerecht op stuit, is van exquise kwaliteit. Structuur, geur en smaak verraden dat het hier vis betreft. Maar wat voor vis? Kabeljauw? Nee, daar is het te sappig voor. Zeewolf ligt meer in de lijn. Of zeeduivel? Gebakken zeeduivelwangetjes! Toch niet, daar is het stuk eenvoudigweg te groot voor. Ik heb tenminste nog nooit een zeeduivel gespot die op Dizzy Gillespie leek. Zeewolf dus. Gebakken, of misschien wel gepocheerde zeewolf met een prettig krokante bovenkant. Om je vingers bij op te eten. En aangezien je geen hand voor ogen kunt zien, zou dat zomaar kunnen gebeuren...
Met diezelfde vingers monster ik de omgeving, tot ze in hun vlucht gestuit worden door een zijwand. Het ondankbare meisje aan de tafel achter ons slaakt een ingehouden gilletje. “Ik hoorde iets!” De wanhoop in haar stem is voor mij voldoende aansporing om middels een paar welgeplaatste roffeltjes het geluid van wegsprintende muizen te imiteren. Meesterlijk, die paniek achter me!
Voor de rest is het in Ctaste behalve heel donker ook behoorlijk stil. Alom wordt op fluistertoon gecommuniceerd, waarbij het merendeel van de zinnen op een vraagteken eindigt.
“Is dit mijn glas?”
“Wat vind jij, smaakt dit naar biefstuk?”
“Is dit mijn glas of het jouwe?”
“Die lange dingen, zou dat venkel zijn?”
“Oeps, heb ik nou jouw glas omgegooid of het mijne?”
Meest opmerkelijk is dat de traditionele restaurantgeluiden ten enen male ontbreken. Ergo: helemaal níemand eet met mes en vork!
En daar klinken de belletjes weer, ten teken dat Jeroen in aantocht is met het toetje. Dat dessert zorgt voor een onvervalste aha-erlebnis, want voor het eerst in bijna een halve eeuw zit ik weer eens met m’n handen ijs te eten. Vanille-ijs, zo te proeven – met iets van kaneel daarbij. En kletskoppen! En appeltaart! En... als dat geen gecarameliseerde suiker is!
“Zal ik de lege borden meenemen?”
“We zijn ze nog aan het aflikken.”
Gecarameliseerde suiker? Jazeker, blijkt tijdens de evaluatie aan gene zijde van de gordijnen – maar dan wel met gebakken ananas, room met Baileys en kaneel. En vanille-ijs, zie ik op m’n shirt. Qua vis had ik ook beet: het was inderdaad zeewolf. Preciezer: met broodkruimels, rode ui, knoflook, dille en een dragonsausje. Alleen bij het voorgerecht blijk ik finaal de mist in te zijn gegaan. Want door die stukken vlees als eend te betitelen, geef ik er blijk van Donald Duck niet van Skippy te kunnen onderscheiden. Hij was kort gebakken, krijg ik ter opbeuring te horen. “Pas als je ‘m langer bakt, komen er aroma’s vrij die verraden dat het om een kangoeroe gaat.”
Maar kangoeroe, eend, zebra of gnoe: het zal me allemaal worst wezen. Hoofdzaak is dat we uitstekend hebben gegeten in een unieke ambiance. Bijkomend voordeel: de hele avond geen rozenverkoper gezien!
(uit: HP/De Tijd, 1 mei 2009)

Bloemlezing (67) Bouillabaisse's Revenge

Leg die boterham met oude kaas maar terzijde, want de trek daarin zal u vast vergaan. Dit wordt een verhaal over voeten met eeltplekken en huidschilfers. Over zwemmerseczeem en dode huidcellen. Psoriasis zelfs.
Smakelijk eten? Voor u niet nee, maar wel voor het knabbelvisje. Het knabbelvisje (Garra rufa) is verzot op een diner van dode huidcellen met een toetje van puspuistjes. Sterker: het karperachtige diertje lust de schilfers zelfs bij het ontbijt en de lunch. En als tussendoortje, niet te vergeten. Het knabbelvisje, kortom, eet zijn buikje rond aan visvoer dat ons geen cent kost, omdat we het allemaal met ons meedragen. De één in wat grotere porties dan de ander, maar maak u geen illusies: er is geen enkele voet waaraan niets valt te snacken. En iedereen schijnt het lekker te vinden. Wat heet: psoriasis-patiënten zwéren erbij!
Onlangs maakten achthonderd knabbelvisjes de reis van hun leven. De twee centimeter grote allochtonen, oorspronkelijk afkomstig uit Turkije, Iran en Irak, eindigden in een bak water in Harderwijk – overigens op gepaste afstand van de dolfijnen, die hen met twee happen alle achthonderd zouden kunnen opslokken. De Harderwijkse knabbelvisjes zwemmen in een bassin dat staat opgesteld aan de Zuiderzeestraatweg, op het complex van Wellnessresort Zwaluwhoeve. Daar is het voor hen elke dag feest, want elke dag krijgen ze porties vers eelt opgediend. Smúllen! Eelt, voor de duidelijkheid, is plaatselijke verdikking van de opperhuid, die ontstaat op plekken waar deze wordt blootgesteld aan wrijving en/of druk. Door het wrijven van de opperhuid over een oppervlak wordt die ruwer en hard. Eelt is een beschermlaag die voorkomt dat de opperhuid beschadigd raakt. Eelt kan op verschillende plekken ontstaan. Afrikaanse hardlopers hebben het per definitie onder hun voeten, terwijl ambachtelijke rietsnijders het voornamelijk in hun handpalmen ontwikkelen. Gitaristen hebben vooral eelt op hun vingertoppen, ambtenaren op hun ellebogen en Gordon... nee, laat ik het netjes houden.
In de Zwaluwhoeve mag u lichaamsdelen naar keuze in het water hangen, waarna de knabbelvisjes naar hartelust kunnen, eh, knabbelen. Maar denk niet dat u daarbij getuige zult zijn van een ongecontroleerde gangbang, want deze kleine karperachtigen gaan heel gedisciplineerd te werk. Er is zelfs sprake van een heuse taakverdeling. Binnen de gelederen der knabbelvisjes onderscheiden we namelijk:
- de bijtvisjes, die de meeste schilfers wegknabbelen
- de stootvisjes, die de stukjes opvreten die de bijtvisjes laten liggen en
- de graasvisjes, die het hele lichaam langsgaan en de huid schoonmaken.
‘DoktorFish Treatment’ noemen ze bij de Zwaluwhoeve de behandeling met de knabbelvisjes en onlangs kon een aantal BN’ers als eersten ondervinden hoe het is om als visvoer te dienen. En een week na types als Mariska van Kolck, Xandra Brood, Judith Osborn en Froukje de Both – ik ken mijn plek – sta ík aan de rand van het bassin. De knabbelvisjes zwemmen er wat ongeduldig in rond, zo lijkt het. Het knabbelvisje is géén neefje van de piranha, is me vooraf verzekerd – maar weet het knabbelvisje dat zelf ook? Ik twijfel even, maar spreek mezelf dan vermanend toe. Ik ben toch zeker geen mietje? En al was dat wél zo: stylist Mari van de Ven en Gaykrant-hoofdredacteur Henk Krol durfden het óók, op de introductiedag. Geen flauwekul dus, op de rand van de bak gaan zitten en één voor één die schilferige poten in het water steken!
En dan... blijk ik ongekend populair. Ik heb m’n tenen nog maar amper benat of achthonderd knabbelvisjes komen in één grote wolk op me af, waarna ze mijn voeten in no time voor een groot deel aan het zicht hebben onttrokken. Wie weleens een foto heeft gezien van een imker met een bijenbaard, kan zich een voorstelling maken van hetgeen zich onder het wateroppervlak afspeelt. De bijtvisjes happen alsof hun leven ervan afhangt, de stootvisjes zorgen ervoor dat er geen korstje verloren gaat en de graasvisjes klimmen langs mijn benen omhoog tot vlak onder de waterspiegel, waar ze zoenend en likkend aan hun gerief komen. Ik krijg ideeën voor een horrorfilm met de titel Bouillabaisse’s Revenge. De hele aanval zorgt voor een kriebelend gevoel van ongekende proporties, maar naarmate de maaltijd vordert begin je er als voedselverstekker aan te wennen en wordt het op een gegeven moment zelfs aangenaam. Het geknabbel van de achthonderd geschubde gasten-aan-tafel doet uiteindelijk denken aan de sensatie die je voelt als je in een whirlpool zit. Een genot? Nou en of – en niet alleen voor de vissen!
Ik ben de drijvende dermatoloogjes dan ook erg dankbaar en neem afscheid met een welgemeende belofte. Op 4 oktober kom ik terug - met extra veel eelt.
(uit: Panorama, 3 juni 2009)

 

BN’ers over DoktorFish
Op woensdag 6 mei had een aantal Bekende Nederlanders de primeur van de DoktorFish-behandeling. Hieronder een paar opgetekende reacties (plus één hypothetische).
Kristina Bozilovic: “Ik blééf het maar griezelig vinden, die etende vissen tussen mijn voeten!”
Suze Mens: “Geweldig, dít is nu een ontspannende pedicure!”
Mariska van Kolck: “Als het maar onder de knie blijft, dan vind ik het goed.”
Judith Osborn: “Ze hebben wel mijn nagellak eraf gegeten.”
Maribelle: “Het tintelt in het begin, maar het was erg ontspannend.”
Mari van de Ven: “Mijn voeten voelen heerlijk zacht, schoon en licht.”
Manke Nelis: “Zó, díe hadden honger!!!”

Zomer 2009

Vanaf zijn vakantieadres op Cyprus groet de spindoctor u allen hartelijk.
(en nee, die aangevreten hot-dog is niet van hem!)

Meet & Greet

Doe als deze dames en win een Meet & Greet met de spindoctor! Mail je naam, adres en motivatie naar michiel.b@wxs.nl en wie weet... (drinks not included)

Zoek de verschillen

Het eetgedrag van de spindoctor in februari (links) en in juni. Ziekenhuisverblijf laat z'n sporen na.

Bloemlezing (66) Cardio-crisis

Berouw komt na de zonde, denk ik schuldbewust als in mijn linkerarm een infuus wordt geprikt en de rechter aan een apparaat wordt gekoppeld dat ‘Poing!’ zegt. Welkom op de Cardiac Care Unit (CCU), de hartbewaking van het hoofdstedelijke Lucas Andreas Ziekenhuis. Ik krijg een minuscuul pilletje onder m’n tong dat zuurstof genereert en hop, daar verwijnt nog een injectienaald in het bezwete buikvlees. Vier handen aan het bed, wat een luxe. Vier mooie handen ook, behorend aan een blonde verpleegster en eentje met roodgeverfd haar. Die laatste heet Monique, zo staat met sierlijke letters in de binnenkant van haar pols getatoeëerd. Bij mij loopt daar nu een slangetje waar een vloeistof doorheen wordt gepompt. “U moet kalm blijven,” zegt Monique onophoudelijk – en dat vind ik eigenlijk nog het ergste. Dat ze ‘u’ tegen me zegt, bedoel ik. Al is dit traditiegetrouw de plek waar meer u’s dan jij’s terechtkomen.
“Poing!”
Tja, berouw komt na de zonde. Nooit eens geld overgemaakt op Giro 300 van de Hartstichting – dit zou daarvoor een gepaste straf kunnen zijn. Stress de overhand laten krijgen: ook al geen gezonde alledaagse bezigheid. Maar vooral vrees ik dat ik nu eindelijk de consequenties zal moeten dragen voor dertig jaar lang onverstandig eten en drinken. Denkend aan Holland/zie ik sloten mayonaise/traag door oneindig/knaagland gaan,/rijen ondenkbaar/dikke frikandellen/als schoorstenen/aan de toogrand staan. Waar kunstschilders soms een rode of een gele periode doormaken, daar heb ik in de afgelopen tijd een bruine periode gekend. Overal maar satésaus op flikkeren, op een welhaast maniakale manier. De afrekening voor een leven vol snacks, drinks & rock-’n’-roll zal dus hier plaatsvinden, op het cardio-crisiscentrum van het ziekenhuis.
“Poing!”
“We hebben het vermoeden dat er een flink infarct woedt,” deelt de dienstdoende dokter een halfuur later mee. Prompt merk ik dat het waterbed begint te lekken. Wat natuurlijk niet zo is. Het is mijn eigen transpiratievocht dat ik voel, het transpiratievocht van een schuldbewuste angsthaas. Die zich bij de Eerste Hulp meldde met een al uren durende druk op de borst. Geen pijn, maar het gevoel van een vastzittende, in z’n geheel doorgeslikte boterham met pindakaas. Hij moest meteen zitten, in een stoel met wieltjes. En werd subiet weggereden naar de derde verdieping, om aldaar aan de cardio-apparatuur te worden vastgeklonken. Een portie patat met satésaus was nog nooit zo ver weg.
“Poing!”
Een dag later – de ergste druk is inmiddels verdwenen en een infarct niet geconstateerd – word ik beplakt met elektroden op een hometrainer gezet. Beetje droogfietsen voor ik weer naar huis kan. Mag geen probleem zijn. Maar dat is het wel. Als ik een voor bejaard Nederland uiterst acceptabele snelheid bereik, manifesteert de ongekauwde boterham zich ineens in de keel. Foute boel! “We zullen u moeten katheteriseren,” luidt het vernietigende oordeel aan de finish. En dus word ik per luxe rolstoel zaal 321 van de hartafdeling op gereden, waar de gemiddelde leeftijd zeventig is. Hier mag ik een paar dagen vertoeven, in afwachting van de hartkatheterisatie. “Daarbij gaan we met een slangetje uw lies in en...”
De rest hoor ik niet meer. Oorkleppen.
“...kunt u allemaal nog eens rustig nalezen in de folder. Wel doen, hoor!”
Ik werp een steelse blik op dat pamflet, dat provocerend ligt te wachten op mijn nachtkastje, naast een kopje slappe thee. Zo’n glazen kopje zonder oor, dat ze alleen in ziekenhuizen hebben. Zodat je niet vergeet waar je bent. Op de voorkant van de folder staat een tekening van een welgekapte man die met zijn ogen dicht bijna gelukzalig aan het wegdoezelen is, terwijl het laken waaronder hij ligt door een onbekend persoon lijkt te worden dichtgenaaid. Naast de slapende man een televisie, waarop een aflevering van Vinger aan de pols wordt vertoond. Maar dat is het niet. De roze halve kip daar aan het spit is ’s mans eigen hart (cardiopatiënten hebben het in dat geval over hun ‘rikketik’). Men is dus in staat om naar zijn eigen hart en bloedvaten te kijken, waar op dat moment live een slang doorheen wordt...
Folder gauw omdraaien.
Anderhalve dag lig ik met twee bejaarden op een zaal. Dat betekent urenlang naar buiten turen, naar de A10 die in het zicht van de Coentunnel dichtslibt als een slecht onderhouden kransslagader. Als het verplegend personeel de medicijnen komt brengen, zegt de mannelijke bejaarde toonloos: “Daar is de snoepwinkel.” Bij wijze van avondmaal schuif ik een stuk kalkoenvlees en een zestal gekookte aardappelen naar binnen, die net zo zouteloos zijn als het gemiddelde praatje van onze minister-president. Pas bij het afvegen van de mondhoeken zie ik dat ik de prak van een ander heb opgevreten. Mevrouw De Oude mag kennelijk geen zout.
Écht pijnlijk zijn de injecties met bloedverdunner die ’s ochtends en ’s avonds als toetje worden geserveerd. Nare rotprikken, die pas écht pijn doen als de naald het lichaam al heeft verlaten. Het lijkt op de vertraagde reactie in een lachfilm: je krijgt een prik en vijf tellen later voel je ’m pas. Wat zit de natuur soms raar in elkaar.
Qua amusement wordt de zaal even later verrijkt met een goedlachse Surinamer, die bulderend rondbazuint dat hij een hartaanval heeft gekregen op het voetbalveld. “EN DAN ZEGGEN ZE DAT SPORT GEZOND IS, HAHAHAHAHAAAAA!!!” Als de kar met limonade voorbij komt, kan hij het niet laten om luidkeels een borrel te bestellen. Respons van de verbouwereerde Turkse cateringmedewerker: “Wat ieszj borrel?”
Bij het volgende avondmaal – een cordon bleu met sperziebonen, aardappelpuree en amandelvla – laat de nieuwkomer de quote van de dag noteren. “Dit heb ik niet besteld. Dit kán ik ook niet besteld hebben, want ik ben een neger!” Niet dat hij knorrend van de honger in slaap zal vallen, want hij laat zijn avondmaal gewoon via de Surinaamse toko komen. Vandaag een bak bami speciaal waar een heel gezin van kan smullen. Met flink veel kerrie ruik ik, als hij ’s nachts een rectale trompetsolo ten beste geeft.
En zo rijgen de dagen zich aaneen, in afwachting van de geplande katheterisatie. Of ik de folder al heb gelezen, krijg ik meermalen te horen. Aan mijn antwoord – “Ik heb ’m vluchtig bekeken” – lieg ik overigens niets. Wel ben ik steeds vaker op de vlucht voor de bloedverdunnende injecties. Zwak eigenlijk, bedenk ik als ik in de recreatiezaal bij een kop thee zonder suiker de Voetbal International zit te lezen. Mijn vader was kampioen hartinfarcten van het district Noord-Holland en is tien jaar lang regelmatig op en neer gependeld tussen huis en hospitaal. Maar ondanks het feit dat hij er vele malen erger aan toe was dan ik, heb ik hém nooit horen jammeren over pijnlijke prikken en slangen die je slagader binnensluipen. Hij lag zijn VI gewoon in bed te lezen en gaf geen krimp als er weer eens aan hem werd gesleuteld. Hij beweerde het eten zelfs ‘best smakelijk’ te vinden. Eigenlijk was hij met terugwerkende kracht wat ik als kind ook al van hem vond: een held.
“Ja, als u mijn hand vasthoudt, dan kan ik die prik natuurlijk niet geven!!” bijt de Surinaamse verpleegster me toe, nadat ik me even met haar heb afgezonderd omdat ik mijn geschreeuw niet langer met mijn zaalgenoten wil delen. Ik besluit te onderhandelen en krijg het voor elkaar dat de bloedverdunnende injectie wordt vervangen door een pilletje. Nog meer lekkers uit de snoepwinkel dus, maar dat heb ik er graag voor over. De dagelijkse traktatie bestaat inmiddels uit acetylsalicylzuur cardio 80 pch, amlodipine 5 pch, selokeen zoc 50 en 75 milligram plavix, afgerond met een fijne lipitor 40 voor de nacht (plus een oxazepam als de zenuwen opspelen). En vooralsnog is de enige folder die ik durf te lezen die van de afstandbediening van de tv. Opdat ik lekker op dinsdagmiddag met een glaasje limonade naar The A Team kan kijken. Dát zijn pas kerels! Die Hannibal zou zich lachend laten lekprikken, en als hij zoutloos eten krijgt voorgeschoteld, gooit B.A. zó die hele cateringwagen door het raam. Die gekke Murdock leest zo’n katheterisatiefolder zingend voor, daar ben ik van overtuigd.
En dan krijg ik op een dag een krabbertje en een bus talkpoeder overhandigd. Tussen knieën en navel dient alle overtollige lichaamsbeharing te worden verwijderd. Dat lijkt me eerder een klus voor Rob van Eigen Huis & Tuin, maar aan de andere kant: zo’n uitgebreide scheerbeurt breekt de dag ook weer. Meteen ook maar even de folder doornemen, want daar schijnt toch wel essentiële informatie in te staan. Manmoedig sla ik het ding open. Hoofdstuk 2: Hoe komt een hartkatheter in uw hart?
Morgen weer een dag.
Die dag is de dag van de eigenlijke katheterisatie. Aanzienlijk gedrogeerd met niet één, maar wel twee valiumpjes word ik met bed en al door een knappe vrouw naar de katheterisatiekamer gereden. Daar maak ik kennis met de cardiologe, een al even fraaie dame van Wit-Russische afkomst. Of ik m’n broek wil uittrekken en m’n hemd omhoog wil schuiven, vragen ze, waarna ze mijn niet meer zo edele delen bedekken met iets dat op een theedoek lijkt. “Probeer maar aan iets leuks te denken,” zegt de ene vrouw, maar ik houd de doek onder deze omstandigheden liever op z’n plaats. Trouwens, van veel beweging zal in die zone geen sprake zijn, want de Wit-Russische arts kondigt ‘een gemene prik’ aan. Het kreng (de prik, niet de arts) wordt in de lies gezet, en dat is precies de plek waar de slang het lichaam in wordt gebracht, waarna-ie met enige vaardige handbewegingen hoger en hoger zal worden geschoven. Vergelijk het met het doortrekken van een televisiekabel, van de begane grond naar de eerste verdieping.
Terwijl de katheter omhoog wordt geschoven, steeds dieper het bloedvatenstelsel in, laat ik me gelden als Luciano Pavarotti die in een doos met punaises is gaan zitten. “Ja, gilt u maar,” zegt de Nederlandse vrouw aan mijn linkerzijde. “Altijd hetzelfde met mannen,” lacht de cardiologe. Ik mag meekijken op het scherm, maar bedank voor de eer. Ik heb ook geen bravoure meer om te vragen wat er op het andere net is. Sterker: er moet een tweede verdoving worden gezet, want ik word gek als de slang onverhoeds een zenuw raakt.
Ik voel hartkloppingen. De cardiologe: “U voelde net twee hartkloppingen, hè? Dat kan ik van hieruit regelen.” Ik stel verder geen vragen, draai met m’n ogen door de ruimte en voel dan iets warms over m’n lies stromen.
“Shit, shit, shit!” roep ik.
“Nee hoor, alleen maar bloed,” zegt de verpleegster.
En dan, eerder dan ik had verwacht, zit de katheterisatie erop. “Maar in de folder stond dat het anderhalf uur zou duren!” roep ik, refererend aan die ene, veilige pagina die ik wél heb durven lezen. Maar dat is, krijg ik te horen, omdat ze altijd een slag om de arm houden. Of liever gezegd: om het been. Als het in de ene lies niet lukt, moet het hele circus worden verplaatst naar de andere kant. Maar dat bleek in mijn geval niet nodig. En er is nog meer goed nieuws. “Gefeliciteerd,” zegt de cardiologe, “u hebt een prachtige kransslagader.” Onmiddellijk herpak ik me, en met een combinatie van pure dankbaarheid en plots teruggekeerde wellust zoen ik beide dames hartstochtelijk. Op hun hand, want ik moet de komende 24 uur gestrekt blijven liggen.
Die avond zie ik Cristiano Ronaldo jankend als een verwend kind over het beeldscherm sjokken omdat hij in de Champions League finale een kans heeft verprutst. Zelf lig ik, steunend op m’n ellebogen, met m’n kont omhoog, terwijl een verpleegster de natte stront van m’n billen veegt. Zo’n Ronaldo, die in vijf minuten méér verdient dan wat zo’n hardwerkende, toegewijde medewerkster in de zorgsector in een heel jaar krijgt: het is om van uit je vel te springen! Maar dat moet ik dus niet meer doen, ik moet me rustig houden. En voortaan gezonder gaan eten.
En eens wat storten op Giro 300 van de Hartstichting.
(uit: HP/De Tijd, 12 juni 2009)  |

De vraag is...

...zullen ze de spindoctor hier ooit nog terugzien?

En niet alleen gezond eten...

...maar ook die lamlendige spieren een beetje oprekken, verdomme!

Blijboom's Britain (26)