Vanuit de etalage van Coral, een wedkantoor aan Snakes Lane East in de Oost-Londense wijk Woodford Green, wordt de latent goklustige voorbijganger ‘aangesproken’ door drie spelers uit de Premier League: eentje van Arsenal, eentje van Liverpool en eentje van Tottenham Hotspur. Dat hun namen respectievelijk Robin van Persie, Dirk Kuyt en Rafael van der Vaart luiden zegt veel, zo niet alles over de wijze waarop Nederlanders het Engelse voetbal momenteel domineren.
Hoe anders is dat als het om het Nederlands elftal gaat. Tijdens een met slappe thee en korstloze sandwiches opgeleukte persconferentie voorafgaand aan de oefeninterland Engeland-Nederland, in de Ivory Room van het statige golfresort The Grove in het landelijke Hertfordshire, wordt met geen woord over het drietal gerept. En ook in de ploeggenoten van ‘RVP’, ‘Dirk Duracell’ en ‘Rafa’ is de verzamelde Engelse voetbalpers geen moment geïnteresseerd. Zoals die hele midweekse ontmoeting met de oosterburen sowieso eigenlijk maar een hinderlijke onderbreking is van het seizoen. De zinderende Carling Cup-finale tussen Liverpool en Cardiff City van een dag eerder houdt de gemoederen meer bezig dan het aanstaande aftasten op Wembley.
Als er al iets belangrijk is rond dit oefenpotje, dan is dat het antwoord op de vraag wie de aanvoerdersband overneemt van de in ongenade gevallen John Terry. Of James Milner wellicht de rol van captain op zich wil nemen, zou het journaille graag willen weten. De geblokte middenvelder van Manchester City mompelt beleefd dat het een hele eer zou zijn als hij daarvoor zou worden gevraagd en dat hij daar natuurlijk in principe geen nee tegen zegt omdat ieder jongetje daar van jongsaf aan van droomt - een riedel die zijn keepende ploeggenoot Joe Hart vierentwintig uur later bijna woordelijk zal herhalen. Meer dan het instemmende geknik van Milner heeft een tabloid als de Daily Star overigens niet nodig om de volgende ochtend met de decimeters hoge kop ‘MILNER: MAKE ME SKIPPER!’ te komen. Iets wat de speler in feite dus niet zelf zegt, tijdens het tien minuten durende perspraatje op The Grove. Sterker: hij meldt űberhaupt bijna niets, in de korte tijd dat hij zich achter de microfoon bevindt. En al helemáál niet over het duel met Holland. Simpelweg omdat daar totaal niet naar wordt gevraagd. Een ontmoeting met de vice-wereldkampioen? Het zal wel. Als het aan de Engelsen ligt, is het eerder het Nederlands elftal dat onder de indruk zou moeten zijn. Immers: Engeland al is sinds jaar en dag virtueel wereldkampioen…
Underdog is een Engels woord, maar op de nationale voetbalselectie is het nooit of te nimmer van toepassing. Hoe beroerd of verscheurd het keurkorps ook is, Engelsen gaan er altijd weer vanuit dat zij - en zij alleen – aanspraak kunnen maken op een EK- of WK-titel. Zelfs voortijdige en uiterst beschamende eliminatie, bij voorbeeld in de aanloop naar de eindtoernooien van 1974 (toen de Polen het klusje klaarden) en 2008 (toen Kroatië onneembaar bleek) heeft dat ingebakken zelfvertrouwen niet kunnen aantasten. Op papier is het eerstvolgende goud namelijk altijd weer voor Engeland.
Wat Euro 2012 betreft zal dat niet anders zijn, ook al ontbreekt het de ploeg vooralsnog aan iets tamelijk elementairs als een coach. En zijn de belangrijkste kandidaten voor die job een notoire zuipschuit die amper kan lezen en schrijven (Harry Redknapp) en een vechtersbaas die ze ‘Psycho’ noemen (Stuart Pearce). Wij Engelsen hebben het voetbal uitgevonden en wij Engelsen hebben dus recht op de titel, zo redeneert men. Voor de duidelijkheid: op élke titel.
De kille cijfers speken helaas andere taal. In 1966 pakte het land mondiaal goud. (Althans, dat beweert men overal behalve in Oost-Londen, waar ze vanwege de inbreng van captain Bobby Moore en de beide doelpuntenmakers in de finale, Geoff Hurst en Martin Peters, tot op de dag van vandaag volhouden dat niet Engeland, maar West Ham United toen wereldkampioen werd – over verregaand chauvinisme gesproken!) Maar hoe je het ook wendt of keert: na ’66 hebben de drie leeuwen op het nationale shirt nog maar bar weinig gebruld. Veel meer wapenfeiten dan een onmogelijke save van doelman Gordon Banks in 1970 en een dito kapsel van David Beckham in 2002 hebben de WK’s niet opgeleverd – de vierde plaats van 1990 geldt als het op één na beste resultaat uit de geschiedenis. De EK-palmares van de Engelsen blijft zelfs steken op tweemaal een derde plek (1968 en 1996) en geen enkele titel. Een natie die drie nét niet gewonnen WK-finales en een wel degelijk gewonnen EK-finale op zijn naam heeft staan, zou dus best wel met wat meer égards tegemoet kunnen worden getreden. Of nee: met angst en beven! En ontzag! Respect!! Want eerlijk is eerlijk: wat voetbal betreft lijdt ook Nederland een beetje aan de Engelse ziekte...
(uit: Het Parool van vandaag)
« januari 2012 | Hoofdmenu | maart 2012 »
februari 2012
29-2-12
Bloemlezing (134) THE FRYING DUTCHMAN
Despite his girlie name, Dutch entrepreneur Muriel Muyres has got balls. And it’s those balls that are about to invade England – or at least its pubs. Beware, dry roasted peanuts! Move over, pickled eggs! It’s bitterballen time!
While both countries’ football finest meet at Wembley this Wednesday, it’s a whole different ball game in England’s watering holes. If Muyres gets his way, it’s just a matter of time before the traditional line ‘Two pints of lager and a packet of crisps please!’ has been replaced by a more up-to-date ‘Two pints of lager and a tray of bitterballen – or make that one pint and two trays!’ With Euro 2012 and the Olympics coming up, the tradesman with the snacks appeal sees it as his task to introduce bitterballen, Holland’s most popular snack for centuries, to Blighty. Bitterballen – ‘bitter balls’ in proper English – are bread crumbed trinkets, filled with a mixture of chopped beef, broth, flour, butter, parsley, salt and pepper – which makes it quite a mouthful. The filling, called ragout, dates back to the days of the Batavians (long before Christ), when housewives didn’t want to waste one ounce of their hubby’s hard-earned aurochs, thus using the leftover meat and fat to mould the ragout. The actual bitterbal as we know it today was invented in 1783, by a pub owner called Jan Barendsz, the ‘bitter’ in the word referring to the often-accompanying ‘bittertje’, an old fashioned Dutch type of liquor.
“Initially, English people are in shock when they sink their teeth into a bitterbal,” says Muyres, 31, from The Hague. “They expect a solid meat ball and are very surprised how soft the thing is inside.” Indeed, it takes some skill to present a proper set of bitterballen. If fried the wrong way, they become as soggy as Luton Town’s pitch after a five day monsoon, but when done properly, they are crunchier than England’s Golden Balls – albeit a lot smaller.
So far, Muyres’s company Sheven (that’s Seven, as pronounced after downing a bucket full of beer) is catering for three London pubs: Fulham’s Goat In Boots, the King’s Head in Earl’s Court and the ever-crowded Market Porter near London Bridge. Operating from a bedsitter in Lewisham, the bitterbal look-alike dreams of conquering the whole of Britain - its pubs as well as its sports events. So when you hear somebody shout ‘New balls please!’ at Wimbledon this year, it may as well be an order at the bar!
EAT THIS!
Three other Dutch treats. Do try this at home – at your own risk.
1 FRIKANDEL
Intimidating 11 inch truncheon that may remind you of an X-rated movie starring Omar Williams. Not to be confused with the German Frikadel (without –n), which is a meat ball that looks as if Vanessa Feltz has sat on it.
2 KROKET
Extended version of the bitterbal – or should we say a bitterbal is a diminutive kroket? Luxury lunchrooms spell the word as croquet – and charge 50p extra.
3 PATATJE OORLOG
Literal translation: War Chips. Odd combination of chippies and chopped onions, drenched in mayonnaise, ketchup and, believe it or not, peanut sauce. D-day for the stomach – hence the name.
28-2-12
London Calling (12)
An exceptional collection of imagery capturing the spirit of East London, collated from the archival collections of Getty Images, will be exhibited at the Getty Images Gallery at Westfield Stratford City until 18 March 2012.
Each piece at the EAST exhibition entices the viewers into the picture, allowing them to appreciate the beauty and history of East Londoners going about their daily life. The exceptional photography of subjects in unconventional or candid settings and brilliant use of black and white keep the audience captivated in every aspect of the shot.
Key works on display include images from the legendary Picture Post magazine, The Pool of London, and Whitechapel’s Jews and Cockneys’ Own Party. An exceptional piece includes a 1912 image of barefoot children waiting in Salmon’s Lane for a free meal. Getty Images’ Hulton Archive printed this from the original glass plate, despite it being damaged, to give a fascinating illustration of East London exactly 100 years ago.
Blij Bomen!'s spindoctor went to the exhibition last Saturday and was very, very impressed.
Gallery opening times:
Mon-Fri: 10.00-21.00
Sat: 09.00-21.00
Sun: 12:00-18:00
Admission is FREE
27-2-12
How I spent my Monday
"Ja," zei James Milner desgevraagd, "ik zou een goeie aanvoerder van het Engelse elftal zijn."
"Ja," zei Stewart Downing desgevraagd, "mijn ploegmaat Steven Gerrard zou een goeie aanvoerder van het Engelse elftal zijn."
En toen was ie eigenlijk alweer voorbij, de persconferentie waarvoor ik helemaal naar het luxueuze, van de boze buitenwereld afgesloten golfresort The Grove in Hertfordshire was gereisd. Twintig minuten nietszeggend gebabbel van twee oersaaie spelers. Ik kon nog net met m'n telefoon deze lullige foto maken.
Uit den ouden voetbaldoosch
Ach ja, dit prachtige tenue heb ik ook nog gehad...
Niet als selectiespeler overigens.
26-2-12
Ruwe mix
Advertentie voor een elpee uit 1975. Hoe pijnlijk ook: een goede tekstschrijver had het hier over 'een shot Bolin' gehad. Nou ja, bij dezen dan.
25-2-12
24-2-12
Uit den ouden voetbaldoosch
1996. Ik was verslaggever bij de Daily Sport in Manchester. En wat er ook gebeurde, achter mijn rug bleef het maar 0-0.
23-2-12
London Calling (11)
Altijd leuk, een bandje in de kroeg. Dat wil zeggen: zolang het geen Besame Mucho speelt (maar Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn't've) van de Buzzcocks en Teenage Kicks van The Undertones). Tush is zo'n bandje. Afgelopen zaterdag stonden ze op het hoogpolige tapijt van de Salmon & Ball, een pub in de Oost-Londense wijk Bethnal Green. VIP-arrangementen waren er niet.
